NIEUWS

 

Ik wil graag de nieuwsbrief ontvangen,

ik wil me afmelden voor de nieuwsbrief. 

Rob Kamphues over Ghana...

50 KEER DE REUNIE
Het stond er toch echt op de taart: De Reunie, 50 keer. Is het zo snel gegaan? Ik weet nog dat we 1 seizoen achter de rug hadden en mensen in de kroeg tegen me zeiden :´oh ja dat nieuwe klasgenoten, dat kijk ik al een paar jaar´ En daar moest ik stiekem altijd vreselijk om lachen, want we hadden er toch echt pas acht gemaakt. Maar nu zijn we dus echt lang op televisie. Alleen Kopspijkers, eind jaren negentig heb ik langer gedaan, maar dat was dan ook wekelijks op televisie.

Ik heb eigenlijk helemaal geen zin om terug te blikken. Al was het maar omdat ik het veel te druk heb met de opnames die we net achter de rug hebben. En omdat in elk interview dezelfde vraag steeds weer gesteld wordt: welke aflevering is je het meest bijgebleven? Maar heel kort: Nenneke natuurlijk, die terminaal patient was en graag haar klas nog 1 keer wilde zien, Evert die aan Alzheimer leidt en me de volgende Reunie misschien wel niet meer herkent (maar t gaat voorlopig nog heel goed met ´m gelukkig !'), Erik, de gevangene in Panama op wiens cel we welkom waren en natuurlijk de meest recente avonturen, zoals met Marcel Zwoferink, de bodyguard naar Moskou (uitzending 25 mei) en m´n reisje naar Ghana met Koning Karel en zijn maatje Alfred, waar we in een dorpsfeest belandden (uitzending pas in t najaar).

Maar als ik aan vier jaar Reunie terugdenk, ben ik vooral trots op wat ik met de mensen achter de schermen heb opgebouwd. De eerste twee seizoen hadden we heftige discussies over wat het programma moest zijn, hoe er gedraaid moest worden en wat er wel of niet in een filmpje kon zitten zodat er in de studio nog iets overbleef. Inmiddels denken we min of meer hetzelfde, of nou, nee, dat nou ook weer niet- helemaal niet eigenlijk - maar is er wel consensus over wat wel en wat niet De Reunie is.´Soms zegt iemand: ´nee dat soort dingen doen wij niet.´Of nog erger: ´Vroeger zouden we dat zo gedaan hebben, maar nu toch niet meer...´ Ouwe lullen worden we, denk ik dan, en tegelijk moet ik grinniken omdat ik trots ben dat we zolang met heel veel dezelfde mensen 1 programma maken. Ik ben een avonturier van huis uit en ik beken dat er momenten zijn dat ik denk: moet ik niet iets heel anders gaan doen, moeten we niet verder, reizen, in de ontwikkelingshulp in Afrika, Rudi Carell achterna in Duitsland, nog 1 keer proberen formule/1/coureur te worden. En kort daarop denk ik: maar ik woon zo lekker in de polder met m´n kindjes en m´n meisje, je geniet toch nog steeds van wat je doet en dan betrap ik me erop dat ik al een beeld voor ogen heb van een Reunie-taart met het cijfer 75 erop. Of 100. Maar daarna word ik echt formule-1-coureur hoor!

Nieuwsarchief

Sponsoren